Stroiciel sejfów (2026)

Wyjątkowo czuły słuch odebrał Nikiemu szansę na karierę pianisty, ale pozwolił mu znaleźć miejsce w warsztacie Harry’ego Horowitza. Młody mężczyzna stroi fortepiany z precyzją niedostępną dla większości fachowców, choć każdy głośniejszy dźwięk może wywołać fizyczny ból. Podczas jednej z wizyt odkrywa, że te same umiejętności pozwalają mu rozpoznawać pracę mechanizmu zamka i odtwarzać kombinacje sejfów. Początkowo traktuje to jak osobliwy talent, który nie ma praktycznego zastosowania. Sytuacja zmienia się, gdy problemy zdrowotne Harry’ego pociągają za sobą kosztowne leczenie, a Niki zaczyna szukać pieniędzy poza legalnymi zleceniami. Uri, właściciel firmy ochroniarskiej prowadzący drugie, znacznie mniej uczciwe życie, szybko dostrzega jego możliwości. Kolejne włamania wymagają ciszy, cierpliwości i całkowitego skupienia, lecz wprowadzają Nikiego w środowisko, z którego trudno odejść po pierwszym sukcesie. Równocześnie rozwija się jego znajomość z Ruthie, młodą kompozytorką z konserwatorium, przed którą ukrywa rosnące zaangażowanie w przestępcze zlecenia. Chęć pomocy mentorowi miesza się z pokusą łatwego zarobku. Każdy otwarty zamek przybliża Nikiego do rozwiązania finansowych problemów, ale również do ludzi, którzy nie przyjmują odmowy i nie pozostawiają świadków. Najcichsza praca w jego życiu okazuje się zarazem najbardziej niebezpieczna. Nie wybacza też błędów.