W sercu dziczy (2026)

Katastrofa samolotu pozostawia Jamesa Belmonta i jego psa bojowego Odina bez pomocy w głębi alaskańskiej dziczy. Były żołnierz sił specjalnych zna zasady przetrwania, lecz obrażenia, zimno i brak wyposażenia szybko ograniczają jego możliwości. Odin również nie jest zwyczajnym towarzyszem. Po wspólnej służbie nosi ślady dawnych ran, a mimo to potrafi wyczuć zagrożenie wcześniej niż człowiek i prowadzić ich przez teren, na którym łatwo stracić orientację. Droga ku cywilizacji wymaga przepraw przez skute lodem rzeki, strome zbocza i lasy zamieszkane przez drapieżniki. Każdy postój wiąże się z ryzykiem, ponieważ pogoda zmienia się bez ostrzeżenia, zapasy maleją, a ślad rozbitków przyciąga wilki. James próbuje zachować wojskową dyscyplinę, lecz samotna walka przypomina mu doświadczenia, od których chciał się odciąć po zakończeniu służby. Relacja z Odinem nie opiera się wyłącznie na komendach: obaj wielokrotnie ratowali sobie życie i potrafią rozpoznać własne słabości. Gdy kolejne przeszkody odbierają im najprostsze drogi odwrotu, muszą polegać na tej więzi bardziej niż na sprzęcie czy wyszkoleniu. Powrót do ludzi staje się zarazem próbą uporania się z ranami, których nie widać na pierwszy rzut oka. Wędrówkę dodatkowo utrudnia konieczność ochrony rannego zwierzęcia, które mimo własnego bólu nie przestaje ostrzegać Jamesa przed niebezpieczeństwem nadchodzącym z lasu.