Ostatni wiking (2025)

Anker wychodzi z więzienia po kilkunastu latach od napadu, ale odzyskana wolność nie rozwiązuje jego największego problemu. Łup został ukryty przez brata i tylko on znał dokładne miejsce. Manfred nie jest jednak w stanie udzielić prostej odpowiedzi. Po latach kryzysów psychicznych żyje jako John Lennon, mówi o muzyce i nie chce wracać do wspomnień związanych z przestępstwem. Lekarz prowadzący terapię uważa, że zmuszanie go do porzucenia tej tożsamości może pogorszyć stan pacjenta. Proponuje więc nietypowe rozwiązanie: trzeba odtworzyć zespół The Beatles i pozwolić Manfredowi funkcjonować w świecie, który uznaje za prawdziwy. Anker zbiera grupę równie pogubionych ludzi, mających odegrać pozostałych muzyków. Próby, podróże i kolejne sytuacje wywołane przez nieprzewidywalnych uczestników oddalają go od szybkiego odnalezienia pieniędzy. Czas ma znaczenie, ponieważ o ukrytym łupie pamiętają również dawni wspólnicy oraz osoby przekonane, że Anker chce zatrzymać wszystko dla siebie. Bracia wracają do miejsc z przeszłości, a urywki pamięci Manfreda mieszają prawdziwe wskazówki z muzycznymi skojarzeniami. Poszukiwanie gotówki zmusza Ankera do zajęcia się relacją, którą przez lata sprowadzał do własnych potrzeb i poczucia obowiązku. Dla Ankera terapia brzmi początkowo jak strata czasu, lecz jedynie wejście w logikę brata daje szansę na odzyskanie dostępu do jego wspomnień.