Anatomia upadku (2023)

Wywiad prowadzony w górskim domu przerywa głośna muzyka dobiegająca z poddasza. Sandra Voyter odkłada rozmowę ze studentką, a jej niewidomy syn Daniel wychodzi na spacer z psem. Po powrocie chłopiec znajduje ciało ojca leżące przed budynkiem. Samuel mógł wypaść z okna, skoczyć albo zostać zepchnięty, a brak świadków sprawia, że każda możliwość pozostaje otwarta. Śledczy szybko koncentrują się na Sandrze. Pisarka przyznaje, że małżeństwo przechodziło kryzys, lecz zaprzecza udziałowi w śmierci męża. Proces zamienia prywatne życie rodziny w publiczny materiał dowodowy. Prokuratura analizuje rozmowy małżonków, ich kariery, zdrady, podział obowiązków i wzajemne pretensje. Szczególne znaczenie zyskuje nagranie gwałtownej kłótni, które Samuel sporządził bez wiedzy żony. Daniel, początkowo chroniony przed szczegółami śledztwa, musi zeznawać i konfrontować własne wspomnienia z argumentami obu stron. Jego ograniczony wzrok nie oznacza braku obserwacji, ale każde wspomnienie można interpretować na kilka sposobów. Sala sądowa nie rekonstruuje jedynie dnia tragedii. Próbuje zbudować spójną wersję wieloletniej relacji, choć ludzie uczestniczący w niej sami nie potrafili uzgodnić, co naprawdę ich rozdzieliło. Obrona nie polega więc wyłącznie na obalaniu zarzutów. Sandra musi słuchać, jak obcy ludzie tłumaczą jej słowa, gesty i twórczość, natomiast Daniel staje wobec pytania, czy prawda może istnieć bez pewności co do każdego szczegółu.