Leviticus (2026)

Podczas obrzędu w lokalnym kościele Naim i Ryan zostają poddani rytuałowi, który ma uwolnić ich od wzajemnego uczucia. Dorastają w konserwatywnej społeczności, gdzie bliskość dwóch chłopców traktowana jest jak grzech wymagający naprawy, a religijni przywódcy przekonują rodziny do metod przypominających terapię konwersyjną. Ceremonia nie usuwa pragnień. Przywołuje natomiast brutalną istotę zdolną przyjmować postać osoby, której ofiara pożąda najbardziej. Dla Naima potwór wygląda jak Ryan, dla Ryana jak Naim. Stworzenie zna ich wspomnienia, sposób mówienia oraz sekrety, dlatego chłopcy nie zawsze potrafią rozpoznać, czy spotykają prawdziwego ukochanego, czy coś, co zamierza ich zabić. Każda próba zaprzeczenia uczuciom wzmacnia zagrożenie, a dorośli odpowiedzialni za obrzęd odmawiają przyznania, że utracili kontrolę. Nastolatkowie muszą uciekać przed nadprzyrodzoną siłą i jednocześnie przed ludźmi gotowymi ponowić rytuał. Poszukiwanie sposobu na przerwanie klątwy prowadzi ich do historii wcześniejszych ofiar oraz ukrywanych praktyk wspólnoty. Każdy zapis potwierdza, że podobne ceremonie kończyły się zniknięciami, które dorośli przedstawiali później jako dobrowolne odejścia. Przetrwanie zależy od wzajemnego zaufania, choć potwór potrafi wykorzystać każdy lęk i każdą chwilę zwątpienia. Naim oraz Ryan zaczynają rozumieć, że źródłem przemocy nie jest ich relacja, lecz system, który zmusza ich do nienawiści wobec samych siebie.