Backrooms. Bez wyjścia (2026)

W piwnicy salonu meblowego Clark odkrywa przejście, którego nie powinno tam być. Za niepozornymi drzwiami rozciąga się labirynt pustych pomieszczeń o żółtych ścianach, oświetlonych jednostajnym blaskiem jarzeniówek. Korytarze nie prowadzą do wyjścia, układ wnętrz zmienia się bez ostrzeżenia, a każdy odgłos może oznaczać obecność czegoś ukrytego poza zasięgiem wzroku. Po powrocie Clark próbuje opowiedzieć o tym doświadczeniu swojej terapeutce, doktor Mary Kline. Kobieta początkowo traktuje jego relację jak zapis lęku lub załamania, lecz kolejne ślady wskazują, że niezwykła przestrzeń istnieje naprawdę. Poszukiwanie wyjaśnienia wciąga Mary w sprawę i zmusza ją do zmierzenia się z własnymi wspomnieniami. Granica między miejscem fizycznym a światem tworzonym przez pamięć zaczyna się zacierać. Clark coraz trudniej rozpoznaje, czy znajduje się jeszcze w znanym budynku, czy już w nieskończonej kopii codzienności, pozbawionej ludzi i naturalnego światła. Próby wyznaczenia drogi według numerów pomieszczeń, dźwięków oraz pozostawionych znaków zawodzą, ponieważ labirynt zdaje się reagować na swoich intruzów. Ucieczka wymaga ustalenia, co otworzyło przejście i dlaczego właśnie ich przeszłość stała się częścią tej pozbawionej końca pułapki. Mary odkrywa przy tym, że część pomieszczeń odtwarza miejsca, których Clark nigdy nie mógł znać.