Trzy kroki od siebie (2019)

Szpitalne korytarze są dla Stelli Grant równie znajome jak szkolne sale dla jej rówieśników. Siedemnastolatka choruje na mukowiscydozę, prowadzi internetowy dziennik, pilnuje leków i układa każdy dzień tak, by nic nie zakłóciło leczenia. Kontrola daje jej poczucie bezpieczeństwa, szczególnie po doświadczeniu straty, o którym niechętnie mówi. Podczas kolejnego pobytu poznaje Willa Newmana, pacjenta zakażonego groźną bakterią. Chłopak uczestniczy w eksperymentalnej terapii, lecz podchodzi do zaleceń z ironią i nie zamierza podporządkowywać całego życia wynikom badań. Ich charaktery od początku się ścierają. Stella nie potrafi patrzeć, jak Will zaniedbuje kurację, więc proponuje układ: pomoże mu pilnować leczenia, jeżeli on zgodzi się wykonywać polecenia. Regularne spotkania szybko przestają dotyczyć wyłącznie tabletek i ćwiczeń oddechowych. Oboje muszą jednak zachować bezpieczną odległość, ponieważ bezpośredni kontakt mógłby doprowadzić do zakażenia zagrażającego życiu Stelli. Bliskość mierzą więc długością szpitalnego kija, spojrzeniami przez szybę i rozmowami prowadzonymi przez telefon. Ważną osobą pozostaje Poe, przyjaciel Stelli zmagający się z tą samą chorobą. Rodzące się uczucie zmusza nastolatków do wyboru między rygorystycznym bezpieczeństwem a potrzebą przeżycia czegoś, czego medyczne procedury nie potrafią im zapewnić. Każde naruszenie zasad może zakończyć się znacznie gorzej niż zwykłe złamane serce.