Dźwięk śmierci (2026)

Nowa szkoła miała dać Chrys szansę na spokojny początek, lecz dziewczyna szybko trafia do grupy uczniów połączonych bardziej poczuciem wyobcowania niż przyjaźnią. W przydzielonej jej szafce znajduje ozdobny przedmiot pochodzący z kultury Azteków. Stary gwizdek wygląda jak niecodzienna pamiątka, dopóki jedno z nastolatków nie wydobywa z niego przeszywającego tonu. Wkrótce uczestnicy spotkania zaczynają widzieć postacie zapowiadające ich własną śmierć. Każde zjawisko przybiera inną formę, dopasowaną do przyszłego losu konkretnej osoby, a próby ucieczki jedynie przesuwają moment ataku. Uczniowie szukają informacji o pochodzeniu przedmiotu, odkrywając, że jego dźwięk nie przywołuje przypadkowych demonów, ale materializuje nieuchronny koniec tego, kto go usłyszał. Jednocześnie muszą przekonać dorosłych, że seria brutalnych zdarzeń nie jest zbiegiem okoliczności. Rosnący strach rozbija grupę, wydobywa skrywane urazy i utrudnia wspólne działanie. Chrys próbuje połączyć historię poprzedniego właściciela szafki z rytuałem, który mógłby przerwać działanie klątwy. Czasu jest coraz mniej, ponieważ prześladowcy nie znikają i potrafią pojawić się w miejscach uznawanych za bezpieczne. Ratunek wymaga zrozumienia zasad przedmiotu, zanim każdy z bohaterów zobaczy własną przyszłość zbyt wyraźnie. Jedyną wskazówkę pozostawia historia rytuałów, podczas których gwizdek służył do wzywania sił powiązanych ze śmiercią.