Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży (2023)

Osiemnastoletni Coriolanus Snow pochodzi z niegdyś wpływowej rodziny, która po wojnie utraciła majątek, choć w Kapitolu nadal stara się zachować pozory dawnej pozycji. Szansą na poprawę losu ma być dziesiąta edycja Głodowych Igrzysk. Uczniowie Akademii zostają po raz pierwszy przydzieleni trybutom jako mentorzy, a Coriolanus otrzymuje Lucy Gray Baird z Dwunastego Dystryktu. Dziewczyna zwraca uwagę publiczności jeszcze podczas dożynek, wykorzystując muzykę, odwagę i umiejętność występowania przed tłumem. Snow szybko rozumie, że jej popularność może pomóc także jemu. Zaczyna szukać sposobów na zainteresowanie mieszkańców Kapitolu zawodniczką, jednocześnie obserwując, jak doktor Volumnia Gaul traktuje arenę jako laboratorium do badania ludzkich zachowań. Dziekan Casca Highbottom nie ufa ambitnemu uczniowi, a Sejanus Plinth coraz trudniej akceptuje okrucieństwo systemu. Coriolanus balansuje między regulaminem, własnym interesem i rosnącym przywiązaniem do Lucy Gray. Każda decyzja podejmowana przed rozpoczęciem i podczas zawodów może wpłynąć na jej szanse przeżycia, lecz również na przyszłość mentora. Młody Snow dopiero uczy się, jak wiele można osiągnąć dzięki wizerunkowi, kontroli informacji i umiejętnemu wykorzystywaniu cudzych słabości. Lucy Gray również prowadzi własną grę, korzystając z pieśni i scenicznej charyzmy, dzięki którym nawet brutalne widowisko nie odbiera jej całkowicie podmiotowości.