Wyzwanie Baby Blue (2025)

Niewinna próba odwagi krążąca wśród nastolatków szybko zmienia się w rytuał, którego zasad nikt nie traktuje całkiem poważnie. Wystarczy zamknąć się w łazience, stanąć przed lustrem i wypowiedzieć imię Baby Blue. Uczestnicy liczą na nagranie dobrego filmu, przestraszenie znajomych albo udowodnienie, że miejska legenda nie ma żadnej mocy. Kiedy po pierwszym przywołaniu pojawia się odpowiedź, opowieść zaczyna żyć własnym życiem. Kolejne osoby powtarzają wyzwanie, dodają nowe szczegóły i przekazują je dalej, nie rozumiejąc, że każda próba wzmacnia to, co zostało obudzone. Z pozornie oddzielnych historii wyłania się wspólny ślad: żałoba, szepty dobiegające z pustych pomieszczeń i poczucie obecności, która zna lęki uczestników. Telefony oraz media społecznościowe przyspieszają rozchodzenie się gry, ale nie pomagają odróżnić prawdziwych zdarzeń od celowo podsycanej paniki. Osoby próbujące zatrzymać serię nieszczęść muszą wrócić do początku legendy i ustalić, kto po raz pierwszy wypowiedział zakazane imię. Najgorsze okazuje się to, że rytuał nie kończy się wraz z opuszczeniem łazienki. Raz wezwana istota pozostaje związana z opowiadającymi, a cena za przerwanie zabawy może dotknąć także tych, którzy nigdy nie stanęli przed lustrem. Kolejne przypadki związane z klątwą ujawniają, jak ta sama opowieść zmienia się w ustach świadków i przyciąga następnych uczestników.