Chopin, Chopin! (2025)

Paryż w połowie lat trzydziestych XIX wieku daje Fryderykowi sławę, zamożnych uczniów i dostęp do salonów, w których spotykają się arystokraci, muzycy oraz pisarze. Dwudziestopięcioletni kompozytor zachwyca publiczność subtelną grą, bywa na przyjęciach i umie dopasować się do reguł eleganckiego towarzystwa. Za lekkością zachowania kryje jednak coraz poważniejszą chorobę. Kaszel, osłabienie i kolejne zalecenia lekarzy utrudniają występy, lecz Fryderyk nie chce być postrzegany przez pryzmat słabego zdrowia. Pracuje, udziela lekcji i tworzy utwory, w których powracają wspomnienia kraju opuszczonego po powstaniu listopadowym. Emigracyjne życie oznacza dla niego uznanie, ale również trwałe oddalenie od rodziny i Warszawy. Wokół pojawiają się bliscy przyjaciele, dawne uczucia oraz kobiety próbujące zrozumieć człowieka, który potrafi mówić o emocjach swobodniej przy fortepianie niż w rozmowie. Kolejne podróże i relacje nie przynoszą prostego rozwiązania napięcia między potrzebą miłości a pragnieniem niezależności. Fryderyk coraz wyraźniej odczuwa, że czas może być ograniczony, dlatego narzuca sobie tempo wyniszczające organizm. Codzienność artysty układa się z koncertów, pracy nad muzyką, salonowych spotkań i chwil, gdy choroby nie da się już ukryć przed najbliższymi. Presja publicznych oczekiwań rośnie wraz z popularnością, choć najważniejsza praca odbywa się samotnie, w godzinach odbieranych odpoczynkowi i zdrowiu.