Cisza nocna (2024)

Lucjan zbliża się do osiemdziesiątki i wciąż nie potrafi pogodzić się ze śmiercią żony ani z końcem pracy na scenie. Syn Paweł umieszcza go w domu opieki, tłumacząc, że pobyt potrwa jedynie do zakończenia remontu mieszkania. Położony na wsi ośrodek wygląda spokojnie, a personel zapewnia o stałej pomocy, lecz emerytowany aktor od początku czuje się porzucony. Dzieli pokój z rozmownym Edwardem, poznaje Helenę i Emila, obserwuje codzienne rytuały mieszkańców oraz milczące oczekiwanie na kolejne odwiedziny rodzin. Nocami słyszy dziwne odgłosy, widzi postacie, których inni zdają się nie zauważać, i zaczyna podejrzewać, że w podziemiach budynku znajduje się coś niebezpiecznego. Dyrektor placówki zadaje niepokojące pytania, a śmierć kilku pensjonariuszy zbiega się z nasileniem wizji Lucjana. Mężczyzna nie wie, czy odkrywa rzeczywistą tajemnicę, czy jego umysł miesza żałobę, strach i wspomnienia dawnych ról teatralnych. Próbuje przekonać nowych znajomych do wspólnego śledztwa, choć sam coraz częściej traci pewność tego, co zobaczył. Odpowiedź może kryć się w zamkniętych pomieszczeniach ośrodka oraz w historii ludzi, którzy trafili tam przed nim. Im bardziej Lucjan próbuje odzyskać wpływ na własny los, tym mocniej placówka przypomina scenę, na której ktoś inny napisał dla mieszkańców ostatni akt.