Jak żyć, żeby nie zwariować (2026)

Jeszcze niedawno Anka mogła uważać, że wszystkie elementy jej życia trzymają się na właściwym miejscu. Ma męża, dzieci, dobrą pracę i mieszkanie w centrum, a codzienne kłopoty nie wykraczają poza zwykłe rodzinne spięcia. W krótkim czasie ta wygodna konstrukcja rozpada się jednak kawałek po kawałku. Zdrada partnera kończy małżeńskie poczucie bezpieczeństwa, zawodowa pozycja znika, dorastająca córka zamyka się w świecie własnych humorów, a zainteresowanie komornika mieszkaniem zapowiada dalsze problemy. Anka zostaje z rachunkami, urażoną dumą i pytaniem, co właściwie ma zrobić z życiem, którego dotychczasowy plan przestał obowiązywać. Zamiast pogodzić się z rolą porzuconej i przegranej, zaczyna szukać sposobu na urządzenie wszystkiego według własnych zasad. Nie ułatwia tego nadopiekuńcza matka, przekonana, że wie najlepiej, czego córka potrzebuje. Równie wymagające okazują się rozmowy z dziećmi oraz próby odnalezienia się w świecie randek, nowych znajomości i niepewnych pomysłów zawodowych. Kolejne decyzje bywają impulsywne, lecz każda z nich przybliża Ankę do odzyskania wpływu na własną codzienność. Kryzys, który miał ją unieruchomić, staje się początkiem nieporządnej, pełnej pomyłek przebudowy. Najtrudniejsze pozostaje ustalenie, kim chce być, kiedy nie musi już spełniać oczekiwań męża, rodziny ani otoczenia.