Nie życzcie mi powodzenia (2026)

Sophie Birenbaum właśnie dostaje rolę, o której marzyła: ma zagrać główną postać w szkolnym musicalu. Dla nastolatki oznacza to próby, występy i szansę, by wreszcie znaleźć się w centrum sceny. Radość z sukcesu miesza się jednak z sytuacją w domu. Jej matka Elizabeth choruje na nieuleczalny nowotwór, a cała rodzina próbuje funkcjonować ze świadomością, że leczenie nie daje już prostych odpowiedzi. Sophie nie chce rezygnować z musicalu, ale z każdym dniem trudniej oddzielić szkolne emocje od strachu o mamę. Próby odbywają się w czasie, gdy w domu pojawiają się kolejne wizyty, rozmowy o chorobie i dni, w których Elizabeth ma mniej siły. Nastolatka mierzy się również z poczuciem winy, bo własna ekscytacja wydaje jej się nie na miejscu wobec rodzinnego kryzysu. Bliscy starają się jednak nie pozwolić, by choroba odebrała jej wszystko, co normalnie wiąże się z dorastaniem. Na scenie Sophie może wyrazić emocje trudne do nazwania w zwykłej rozmowie. Przygotowania do premiery biegną równolegle z pogarszającym się stanem Elizabeth, zmuszając dziewczynę do godzenia dwóch doświadczeń, które powinny należeć do zupełnie różnych momentów życia. Sam występ schodzi jednak na dalszy plan wobec pytania, jak przeżywać własne sukcesy bez udawania, że ból i lęk nie istnieją.