Pojedynek (2026)

W pierwszych miesiącach II wojny światowej tysiące polskich jeńców trafiają do obozu urządzonego przez Sowietów w dawnym klasztorze. Głód, przesłuchania i niepewność mają złamać ich szybciej niż otwarta przemoc. Major NKWD Wasilij Zarubin wybiera szczególny cel: Karola Grabowskiego, młodego oficera i cenionego pianistę, którego postawa wpływa na pozostałych więźniów. Rosjanin liczy, że publiczna kapitulacja szanowanego człowieka stanie się dowodem skuteczności komunistycznej indoktrynacji. Rozpoczyna serię rozmów, prowokacji oraz prób opartych na obietnicach bezpieczeństwa. Grabowski musi rozstrzygnąć, które informacje są prawdziwe, a które przygotowano wyłącznie po to, by odizolować go od współtowarzyszy. Każde ustępstwo może zostać wykorzystane jako propaganda, lecz otwarty sprzeciw naraża innych na odwet. Wśród jeńców narasta spór między tymi, którzy chcą czekać, a zwolennikami ryzykownej ucieczki. Zarubin obserwuje te podziały i cierpliwie je pogłębia. Zderzenie obu mężczyzn rozgrywa się za zamkniętymi drzwiami, przy fortepianie, podczas przesłuchań i w codziennych decyzjach, których znaczenie wykracza poza osobiste przetrwanie. Grabowski próbuje zachować własną godność, nie wiedząc, jak długo jego opór ochroni pozostałych. Muzyka staje się częścią psychologicznej gry, ponieważ pozwala obu stronom komunikować to, czego nie wypowiadają podczas przesłuchań. Oficer wie, że wróg oczekuje jednego widocznego pęknięcia. Zarubin z kolei rozumie, że przemoc może stworzyć męczennika zamiast posłusznego narzędzia.