Wielki marsz (2025)

W autorytarnych Stanach Zjednoczonych pięćdziesięciu nastoletnich chłopców zostaje wybranych do transmitowanego na żywo pochodu. Reguły są proste i bezlitosne: uczestnicy muszą bez przerwy utrzymywać wymaganą prędkość. Zwolnienie oznacza ostrzeżenie, a kolejne przewinienia kończą się egzekucją wykonaną przez eskortujących żołnierzy. Ostatni żywy zawodnik otrzyma wysoką nagrodę oraz spełnienie jednego życzenia. Ray Garraty staje na starcie z własnymi powodami, których nie ujawnia od razu poznanym po drodze rywalom. Wśród nich znajduje Petera McVriesa, potrafiącego zachować poczucie humoru nawet wtedy, gdy pierwsze osoby odpadają. Wspólne kilometry tworzą więzi sprzeczne z logiką zawodów. Chłopcy dzielą się wodą, opowieściami i wsparciem, choć każdy wie, że przeżyć może tylko jeden. Trasa prowadzi przez miasta oraz odcinki obserwowane przez wiwatujące tłumy, dla których śmierć uczestników jest częścią widowiska. Zmęczenie pozbawia ich kontroli nad ciałem, a brak snu wydobywa lęki i ukryte motywacje. Ray próbuje zachować tempo, jednocześnie zastanawiając się, dlaczego zgodził się wejść do gry. Każdy krok przybliża go do nagrody, ale wymaga przyjęcia świadomości, że dalsza droga oznacza utratę kolejnych ludzi idących obok. Regulamin nie przewiduje postoju na posiłek, sen ani żałobę, więc nawet śmierć idącego obok kolegi trzeba zostawić za plecami.