Czarny Łabędź (2010)

Nina Sayers podporządkowała niemal całe życie baletowi. Mieszka z nadopiekuńczą matką Eriką, dawną tancerką, ćwiczy z ogromną dyscypliną i czeka na rolę, która pozwoli jej wyjść z szeregu zespołu. Szansa pojawia się, gdy dyrektor artystyczny Thomas Leroy przygotowuje nową inscenizację „Jeziora łabędziego” i szuka jednej baleriny zdolnej zagrać dwie skrajnie różne postacie. Nina bez trudu oddaje delikatność i precyzję potrzebną w partii niewinnej bohaterki, ale Thomas uważa, że brakuje jej swobody, zmysłowości i nieprzewidywalności wymaganych w drugiej odsłonie roli. Presję zwiększa pojawienie się Lily, nowej tancerki, która właśnie te cechy prezentuje naturalnie. Nina zaczyna traktować ją jednocześnie jak rywalkę, zagrożenie i osobę prowadzącą ku zachowaniom, na które wcześniej sobie nie pozwalała. Próby stają się coraz intensywniejsze, relacja z matką bardziej napięta, a oczekiwania Thomasa wchodzą w obszar prywatnych granic bohaterki. Z czasem perfekcjonizm Niny wpływa także na sposób, w jaki odbiera własne ciało i otoczenie. Drobne urazy, obrazy w lustrach i niepewne wspomnienia utrudniają odróżnienie rzeczywistych wydarzeń od lęków. Premiera zbliża się nieubłaganie, a główna rola zaczyna wymagać od niej znacznie więcej niż technicznej doskonałości. Im bliżej premiery, tym mocniej rola zaczyna przenikać do jej codziennego życia.