Disforia (2025)

Esther i Tomás opuszczają miasto ogarnięte grabieżami, zabierając ośmioletnią córkę Say do letniego domu na prowincji. Zamierzają szybko sprzedać nieruchomość, a następnego dnia przekroczyć granicę z Francją. W świecie, w którym policja i podstawowe usługi przestają działać, odosobniony budynek wydaje się chwilowym schronieniem. Tomás ukrywa jednak własny plan, a napięcie między małżonkami rośnie jeszcze przed pierwszą nocą. Rano Esther odkrywa, że mąż zniknął, a przy drzwiach pojawia się nieznajomy. Rodzina zwraca uwagę grupy ludzi obserwujących prawdziwą przemoc i rozpowszechniających nagrania w ukrytej części internetu. Dla nich chaos nie jest zagrożeniem, lecz okazją do stworzenia widowiska bez ryzyka szybkiej interwencji. Esther próbuje chronić córkę, zrozumieć zachowanie Tomása i ustalić, kto kontroluje teren wokół domu. Telefony, kamery oraz pozostawiane wiadomości odbierają im poczucie prywatności. Każda decyzja może zostać obejrzana przez anonimową publiczność, która domaga się dalszego cierpienia. Plan ucieczki za granicę ustępuje walce o wydostanie się z miejsca zamienionego w scenę. Rodzinne sekrety dodatkowo osłabiają zaufanie potrzebne do przeciwstawienia się ludziom traktującym cudzy strach jak towar. W miarę narastania przemocy coraz trudniej ustalić, które działania napastników są spontaniczne, a które zostały wcześniej zamówione przez widzów.