Pianista (2002)

Władysław Szpilman pracuje jako muzyk radiowy w Warszawie, gdy we wrześniu 1939 roku niemieckie bombardowania przerywają jego dotychczasowe życie. Początkowo rodzina próbuje funkcjonować w mieście pod okupacją, lecz kolejne zarządzenia wymierzone w Żydów odbierają jej prawa, pracę i możliwość swobodnego poruszania się. Szpilmanowie zostają zmuszeni do przeprowadzki do warszawskiego getta, gdzie codzienność wyznaczają głód, przemoc i coraz brutalniejsze działania okupantów. Władysław zarabia grą w lokalach, starając się pomagać bliskim, ale sytuacja pogarsza się z każdym miesiącem. Gdy rozpoczynają się masowe deportacje, przypadek rozdziela go z rodziną i pozostawia samego po aryjskiej stronie miasta. Od tej chwili jego przetrwanie zależy od pomocy znajomych, kryjówek zmienianych w ostatniej chwili oraz umiejętności pozostawania niewidocznym. Z okien kolejnych mieszkań obserwuje wydarzenia, w których sam nie może uczestniczyć, a później musi ukrywać się także w zrujnowanych budynkach pozbawionych jedzenia i wody. Wojna odbiera mu niemal wszystko, z czym był związany, lecz pamięć o muzyce nie znika nawet wtedy, gdy dostęp do instrumentu staje się niemożliwy. Każdy kolejny dzień sprowadza się do znalezienia bezpiecznego miejsca i doczekania chwili, w której okupowana Warszawa przestanie być pułapką. Cisza kryjówek staje się równie niebezpieczna jak ulica, bo najmniejszy hałas może zdradzić jego obecność.