Wielkie przebudzenie (2026)

Benjamin Franklin wspomina lata poprzedzające amerykańską rewolucję i znajomość z człowiekiem, którego poglądy religijne były odległe od jego własnego sceptycyzmu. George Whitefield przybywa do kolonii jako kaznodzieja obdarzony niezwykłą zdolnością przemawiania do tłumów. Jego kazania przyciągają tysiące ludzi i zasilają szeroki ruch religijny, łączący mieszkańców rozproszonych kolonii ponad lokalnymi podziałami. Franklin nie podziela wiary Whitefielda, ale dostrzega siłę jego przekazu, organizacyjny talent i wpływ na opinię publiczną. Jako drukarz pomaga rozpowszechniać kazania i informacje o wystąpieniach duchownego, a z czasem między dwoma bardzo różnymi mężczyznami rodzi się trwała przyjaźń. Ich współpraca rozwija się w okresie, gdy w koloniach przybywa dyskusji o wolności, odpowiedzialności i własnej przyszłości. Whitefield rozumie wolność przede wszystkim w wymiarze duchowym, Franklin patrzy na nią przez pryzmat społeczeństwa, prawa i niezależności. Kolejne spotkania ujawniają, jak te dwie perspektywy na siebie oddziałują. Relacja drukarza i kaznodziei prowadzi ich przez lata napięć poprzedzających narodziny nowego państwa, a osobista wymiana poglądów splata się ze znacznie większą zmianą zachodzącą wśród mieszkańców kolonii. Ich przyjaźń rozwija się mimo sporów o religię i ujawnia, jak osobiste przekonania mogą wpływać na język, którym całe społeczeństwo mówi o wolności.